Zelfs mijn meest genuanceerde vrienden kijken mij meewarig aan als ik ze vertel dat sommige moordenaars hele normale mensen zijn. Een pijnlijke en angstige waarheid. Maar daarom niet minder waar.
Heftige gebeurtenissen roepen heftige emoties op. Gezinsdrama’s, moord en doodslag. De journalistiek rukt uit, bedenkt bijnamen en gaat driftig op zoek naar een oorzaak. En meestal komen we uit bij de geest van de dader. Die is verknipt. Niet als ons. Gelukkig maar.
We straffen de dader, bergen hem op en gaan over tot de orde van de dag. We stellen bombastische Kamervragen over dwangverpleging, langer opsluiten en keiharde repressie. Isoleer en controleer de gevaarlijk gestoorde crimineel! Sluit die duidelijk zichtbare groep buiten. Dan controleren we ons leven.
Was het maar zo.
Rechtbankverslaggever Cris Klomp
De RSS-feed van de commentaren op dit topic
Michel op 28-07-2010 om 12:35 | 
Tayelrand op 28-07-2010 om 19:29 | 
Vili op 28-07-2010 om 21:42 | 
Geloof,Hoop en Liefde op 29-07-2010 om 00:11 | 
Bedankt Jack voor deze storting.
) the Rippers, Josef Mengeles, Keizer Nero’s, de bekende seriemoordenaars.
Verhelderend verhaal van Cris Klomp. Een journalist die door zijn werk dagelijks ziet wat er echt waar is, en daardoor scherp ziet waar de main stream media ons mensen bang, dom en onwetend proberen te houden door info manipulatie (bewuste tunnelvisie om te scoren), sensatiezucht.
Ik begin ermee:
Dit commentaar is bedoeld voor het volgende:
In mij, in jou, in ieder mens zit in potentie een moordena(a)r(es).
Wie van ons dat (nog) niet wil weten, zien ,onderkennen, voelen, is bang voor - , onwetend over -, onbekend met zijn eigen zogenaamd donkere kant.
Gelukkig zijn verreweg de meeste mensen (nog) geen moordena(a)r(es).
Alle mensen zijn in potentie in staat tot een moord. Een moordenaar of moordenares worden hangt niet af van het “vreedzaam” karakter van deze of gene.
Dat ik, jij (nog) geen moordenaars zijn hangt voornamelijk af van de omstandigheden waarin we we verzeild raken , gecombineerd met hoe wij individueel daarop reageren.
Een zeer klein percentage van de moordenaars op onze wereld (was)is gestoord. Bekende voorbeelden zijn de Jack (what’s in a name Jack de storter van dit artikel
Maar verreweg het grootste deel van de mensen die een moord gepleegd hebben of gaan plegen, zijn zoals jij en ik.
Hoe vaak herkennen we onszelf niet (stiekum) in het verhaal van iemand die een ander vermoordt? In de dagelijkse werkelijkheid van wraak, blinde woede, angst, om bijv. een verkrachting, incest, diefstal, groot onrecht, chantage, mishandeling? In een film, tv serie of een detective story? In een tragisch liefdesverhaal?
Zo oud als de mensheid..
Mijn commentaarstukje hier is niet bedoeld als rechtvaardiging van -, ontkenning van - , criminalisering van - , bagatellisering van de gruwelijkheid van -, of sensatiezoekerij inzake het fenomeen “de moord” en “de moordenaar”.
Mijn verhaal hierboven is bedoeld als toelichting op de zin waarmee ik dit commentaar begon en waarmee ik hem nu afsluit
Ik heb eens een song geschreven over het leven van een moordenaar.
Ik zag de film: Birdman of Alcatraz..Een tot levenslang veroordeelde moordenaar (goed gespeeld door Burt Lancaster) in Alcatraz wordt prof. in de ornithologie (vogelkunde)door zelfwerkzaamheid, studie. Die liefde voor de natuur en vogels begon met 1 kanarie die hij op zijn cel mocht houden.
Zijn lot, worsteling met zichzelf in die levenslange opsluiting, de moord die hij had gepleegd, hebben mij geinspireerd to het schrijven en spelen van de song; “Listen; the caged bird sings a song of freedom.” Ik heb die song vandaag toegevoegd aan mijn myspace page. http://www.myspace.com/vili54
Ik vond hem passen bij dit artikel van Cris Klomp